Chamrlu. Hopa-hamshetsi

3Sevim Karagyoz 8

Tejie Vayich

Ծախսաձոր Travel

«Գիտեք ես միայն կանանց հետ եմ լինում»,-հարբած աչքերին սեքսուալ արտահայտություն տալով ադմինիստրատորին ասաց Աննան ու անմիջապես գնաց համար։

Բարև տվի, բարևս չառար… Քար լինելը արտահայտման ազատության ռեսուրս

Արտահայտման ազատության նվիրված խորհրդակցություն Ծաղկաձորում։ Երևի մոտ 80 մասնակից։Ես էլ, չգիտեմ ինչի, ընկել էի հայ մտավորականների ու հասարկական գործիչների էս ցուցակում ու ուրբաթ-շաբաթ անցկացրի Ծաղկաձորում։
Մասնակիցները պիտի բաժանվեին թեմատիկ յոթ խմբերի, ես սեղանին մի հայացք գցեցի, ու միանգամից ընտրեցի «Հասրակություն և ազատությունը»։Խմբում յոթ հոգի՝ ռեժիսոր ու պատմաբան, ազգագրագետ ու լրագրող, պացեֆիստ ու պետական ծառայող ու կամավոր գործազուրկ՝ այսինքն ես։

Անտեսված եվրոպական արժեք.Դու երեք տառ, դու հասարակ մի գոյական

Քաքս զոռում ա, ընենց ա զոռում որ հազիվ ես պահում որ դուրս չթռչի։ բայց մեկ ա, զուգարան չես գնում, հավես չկա, ցուրտ ա, ցրտին զուգարան գնալը տհաճ ա։ ու հետաձգում ես, սպասի մի հատ էլ կոֆե խմեմ, սիգարետ կպցնեմ նոր։ ու մի կողմից քաքը զոռում-զոռում ա, մյուս կողմից կոֆեն ես սարքում ու պատկերացնում որ հես ա պիտի խմես ու կիսահաճելի-կիսատհաճ-կիսազոռով վիճակում ես՝ստեղծագործական վիճակ։
Իսկ էմինեմը ասում ա՝ քաքս պահում եմ որ դեպրեսիաս շատանա, կամ նման մի բան։ Ուրեմն քաքը պահելը տարբեր թերապևտիկ նշանակություններ ունի, մեկի դեպրեսն ա շատանում, մյուսի տաղանդը, էն մյուսի տոնուսը։

Հիմնադիրն ու ֆաշիզմը

Ժամը 7-ին հեռախոսը զանգեց: Ո՞վ կլինի. հաստատ դրսի զանգ ա, Ամերիկայի: Ալո, արա, Վահան, աչքդ լուս, օպերայի հայաթը ցրել են: Ընկերս` Լոսից, առավոտ քշերով զանգել ա, որ հայտնի էն, ինչ եղել ա ինձնից հինգ կմ-ի վրա: Ես չեմ իմացել, իսկ լուրը թռել ա արագ ԱՄՆ: Ի՞նչ ես ասում, հաստա՞տ,- ուրախ- ուրախ հարցնում եմ: Հա, հաստատ,- ու խնդում ա ուրախությունից լսափողի էն ծերում:

ՄԵԾԸ. մրցանակին սպասելիս

«Էսօրվա «Հայկական ժամանակը» առ, պատմվածքս տպել են։ Էն որ ասում էիր՝ ես եմ առաջինը էրևանում քֆուրով պատմվածք գրել, հիմա էլ ես եմ առաջին անգամ հայկական մամուլում պուց բառը տպում»,-ասեց Լևոն Ջավախյանը ու արագ հեռախոսը անջատեց, որ րոպեները չէթան։ Մտա հայկական ժամանակ http://www.hzh.am/ , մենակ Նիկոլի քֆուրներն էին, Ջավախյան չկար։ Շաբաթ էր՝ հունվարի 17-ը, դեռ օրվա համարը չէին դրել:«Չե՞ք կարդացել Ջավախյանի պատմվածքը,-իրեքշաբթի իրիկունը կաֆեում հարցնում է Լիպոն, «Ուզո՞ւմ եք անգիր ասեմ,-ու հանդիսավոր արտասնում է,- ես Գիքորի նման քաղաք եկա, բայց Գիքորի բախտին չարժանացա: Տունս մայրաքաղաքի կենտրոնում է…»։ «Արա, դե լավ էլի, պրծի», Ջավախյանը նեղված ընդհատեց։
«Իսկ ո՞նց էր գրել»,-հարցնում եմ ես։

կտենաք, բիձու արձանը կդնեն

Բիձեն չէր թողնում անցնենք, դեմ էր տվել կոշիկի տուփը մեջը շոկոլադներ։ սեմուշկա չէ, գրիչ չէ, շոկոլադ, գրանդ քենդիի բատոնչիկները։ սիում եմ գրանդ քենդիի բատոնչիկները, բայց որ առնեմ՝ խանութից, սիրուն, սուպերմարքեթում ընտրեմ ուզածս շակալադնի բատոնչիկը, մուծեմ չեկը առնեմ, որ հետո էշ էշ ստուգեմ։ բայց փողոցում փնթի բիձու ձեռից դե արի բատոնչիկ վեկալ։

ՄԱՐԴ ՄԵԾԱՏԱՌՈՎ

շինարարաների վրա վերջը սուպերմարկետ բացեցին՝ զովք։ թաղի դեմքը փոխվեց, ինչպես թանկանոց կրեմ քսելուց հետո տանջված կամ հոգնած կնոջ դեմքն է փոխվում։ վերջը մեզ էլ մարդու տեղ դրին՝ ասեց մամաս։ հա, իսկականից, ո՞վ է մարդը, եվրոպա-ամերիկան, օրինակ, շինարարաների վրա սուպերմարկեթ բացելվուց հետո էլ մեզ մարդու տեղ չի դնում՝ չեն թողում մարդավարի իրանց երկրները գնանք։ մարդը ո՞րն է։ էնքան փող ունեցողը, որ զովք մտնի՝ հայաստանյան չափանիշենով, էնքան փող ունեցողը, որ կարիք չունի լռվի փարիզում կամ փարզում լռվելուց հետո իրա հաշվին ապրի՝ եվրոպական չափանիշով։

իսկ ամենահավեսն անահիտի լուսանկարն ա, ոտս դեմ տված՝ բոթասն ու ջինսը առել եմ փարիզից։

թե ինչպես «պատրիարխալ» լրագրողին «ֆեմինիստները» շառ արին

Օգոստոսյան արձակուրդներին մտքովս չէր անցնի որ նյութ կգրեմ։ Բայց գրեցի ու քաքն ընկա։ գրեցի ոչ էնքան իմ ցանկությամբ, հավես չունեի, ամառվա շոգին, հազիվ արձակուրդս օգտագործում էի՝ թարգմանում ռուսերենից մի գիրք։

գրողի լուսանկարը հայտնվում է լրագրողի տեքստում

լինում է որ կարդում ես նախկին գրածդ ու զզվելդ գալիս է։ է՞ or ա։ հիմա էլ իմ երկու տարի առաջ գրածս, իմ բլոգում առաջին գրառումս կարդացի ու արդեն պատրաստվում էի զզվել մեկ էլ չզզվեեցի։ իսկ որ ճիշտը ասեմ, չկարդացի էլ, որտեւ հիշում էի թե ինչ եմ գրել ու ավելի ճշգրիտ՝ առաջին տողը մենակ կարդացի ու հասկացա որ չես կարա իմանաս գործից դուրս գալն էր ճիշտ թե մնալը։ նաղդի հիմա մնացել եմ ու ինձ էլի զգում եմ կաշկանդված, որ բարդում է վրաս մասնագիտությունս։

մուտք բլոգ

Ինչ պիտի անեմ, որ գործից դուրս գամ: արդեն դուրս էկածի սահմանին եմ, բայց դեռ կարող ա, մեկ էլ տեսար հետ գնամ, նամակիս շեֆերն նայած ոնց կարձագանքեն: դե ոռի նամակ եմ գրել, բան չունեմ ասելու, էնքան ոռի, որ ափսոսացի չուղարկեմ: դրանից հետո համարյա շանս չկա հետ գնալու: Հույս որ հետ կկանչի?, ջոնը?: չկանչի?: կանչի-չկանչի, բլոգ գրել որոշեցի, երբ ասի գործից դուս եմ գալի, ինչ պիտի անեմ. իմ գործը գրելն ա, առաջ փողով էի գրում հիմա ձրի, առաջ գրում էի իմ չուզածների մեջ ուզածիս մասին, հիմա կգրեմ իմ ուզածներիս մեջ չուզածիս ու համ էլ մեկ էլ տեսար ուզածիս մեջ ուզածիս մասին, չնայած էս երկրում վրյատ լի: առաջ խմբագիրս կրճատում էր գրածներս, հիմա կրճատող չկա, առաջ հազարավոր մարդիկ էին կարդում, հիմա խեռիս կարդան: առաջ աշխատում էի armenianow.com ում ու փող էի ստանում, հիմա աշխատում եմ vahanikiraki բլոգում ու կլիրս եմ ստանում, առաջ գրածներս թարգամնվում էին անգլերեն, սկզբում կայֆ էր տալի, ամեն գրող(որպես դերբայ) երազում էր որ գրածներն թարգամնվեն նամանավանդ անգլերեն, հիմա գրածներս էլ թարգամնող չկա, կլրիս, տենց էն օրն մեկը հաշվել էր, մոտ 170 հոդված անգլերեն ու ոչ մի խեռս էլ կյանքիս մեջ չփոխվեց հինգը տարում որ թարգմանվում են: առաջին կաշի վախտ ջոնի հետ, խի էղավ, գրածներս հետ էին թարգաանում հայերեն կարդում էի չէի ճանաչում, կռիվ էի անում, դաժե հասավ նրան որ քիչ էր մնում դուս գայի գործից, ջոնը ասում ա վահան էստեղ քեզ լավ շանս ա, գրածներդ անգլերեն են դուս գալի, տենց հայտնի կդառնաս , կարիերայի կանես, վարյանտ մարյանտ, բայց խեռս էլ չեղավ, մի քանի ցեղասպանությունից մազապուրծ ախպար լացացնող story ներիս վրա քյասիբներին փող ղրկին ու վսյո, հիմա գիտեմ անգլերեն մանգլերեն ֆրանսերեն մրանսերեն, կլիրս էլ չեն, քունեմ ամենամեծ լեզուն, վերջը գալիս ես մի հատ բլօգի դեմ առնում ու հայերեն դելիդ տալի, որ վաբշե էլ մարդ չկարդա ավելի լավ ուզածդ ուզածի մասին կգրես, ու ոչ թե ուզածդ չուզածիդ, որտեւ ուզածդ ուզածի մասին որ էս ոռի երկրում գրում ես չուզողներդ շատանում են ու մերդ քունում` անբավարարված, ժաժ տվող: բայց որ դնում եմ բլօգում, ուրեմն էնքան էլ խեռս չի թե չեն կարդա, մի հետին հույս ունեմ, որ մեկը, էն մեկը կկարդա ու թաքուն ձեռս կսեղմի: կամ էլ աստված, չէ էն աստվածաշնչինը չէ, էդ ֆրթոններն արդեն անցել եմ, էն մյուսը որ կարող ա լինի, անունը ասենք աստված ա, որ մարդկությունը վերնալուց հետո էլ կնայի ուշադիր ամայի տիեզերքին: դե որ չլինի վեչնի նայող, ուրեմյն, խեռս, տիեզերք չկա, մարդու հետ լինում ա ու մարդու հետ վերանում: տենց փիլիսոփայական բաներ:
առաջ , ուղարկում էի խմբագրի տեղակալը հայերենս սարքում էր unicod, իմ կոմպը թուլ ա, վրեն win 98 ա, unicod չի աշխատացնում վրեն, հիմա իմ arial AM-ն unicod սարքող չկա, ու ես տեքստս պիտի տանեմ մի օֆիս կա, էնտեղ փոխեմ unicod-ի , որ դնեմ բլօգումս, էն էլ դեռ չեմ փորձել, հայերենը կվերցնի? սայթը: չվերցնի, ուրեմն ինչքան կամպյուտերչիկ տենամ, պիտի հարցնեմ` արա խի մի հատ հայկական բլօգ չեք շինում, սրա մերը քունեմ:

a